هدف از این مقاله تحلیل درآمدهای نفتی و مالیاتی در اقتصاد ایران است. بدین منظور، با استفاده از رویکرد تعادل عمومی پویای تصادفی، یک الگو برای اقتصاد صادرکننده نفت شبیه سازی گردید. در بخش منابع درآمدی دولت، سعی شد تا با وارد کردن درآمدهای نفتی و مالیاتی در مدل، وجود راهکارهای لازم جهت برطرف کردن خلاء های موجود در ساختار نظام مالیاتی مورد بررسی قرار گیرد. تخمین پارامترهای مدل بر اساس روش بیزین و با استفاده از نرم افزار داینر (Dynare) تحت نرم افزار متلب (MATLAB) بر اساس روش مونت کارلو با زنجیره مارکوف در قالب الگوریتم متروپلیس-هستینگز و با استفاده از داده های تعدیل فصلی دوره زمانی 96-1368 انجام گرفت. به منظور تحلیل شوک، دو سناریو طراحی شد. در سناریو اول، فرض شد که دولت درآمد نفتی دارد و تمامی درآمدهای نفتی توسط دولت خرج می شود و دولت اتکایی به درآمد مالیاتی ندارد. در سناریو دوم، فرض می شود که 40 درصد از درآمدهای نفتی دولت به صندوق توسعه تزریق شده و درصدی از آن به عنوان تسهیلات به بخش های تولیدی تخصیص پیدا کرده و دولت با اتکا بیشتر به انواع درآمدهای مالیاتی هزینه های خود را تأمین می کند. نتایج بیانگر این می باشد که شوک مالیاتی و نفتی، یعنی کاهش وابستگی به نفت و اتکا به درآمدهای مالیاتی در کوتاه مدت تأثیر منفی بر متغیرهای کلان اقتصادی دارد اما در بلند مدت، با افزایش درآمدهای مالیاتی میزان تولید و به تبع آن، سرمایه گذاری، مصرف، اشتغال در اقتصاد افزایش یافته است.

استراتژی دریایی یکی از مهم ترین ابعاد استراتژی ملی قدرت های بزرگ به حساب می آید. این مساله اگرچه با تحول ماهوی قدرت در سیاست جهانی، اهمیتی را که آلفرد ماهان در «تاثیر و نفوذ قدرت دریایی در تاریخ» مطرح کرده بود را از دست داده است اما در دو دهه اخیر مجددا به عرصه رقابت ژئوپلیتیک قدرت های بزرگ بازگشته است. در این میان، حوزه ایندوپاسفیک و شکل گیری گروه بندی های جدیدی مانند کواد و آکوس در آن را می توان نقطه عزیمت جدیدی در بازی قدرت های جهانی دانست. در این راستا، این مقاله به این سوال اصلی پرداخته است که حوزه ایندوپاسفیک چه جایگاهی در معادلات ژئوپلیتیک قدرت های دریایی با تاکید بر گروه بندی های کواد و آکوس دارد؟ یافته های این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته نشان دهنده انتقال تدریجی مرکز ثقل اقتصاد و سیاست جهانی از اقیانوس اطلس به اقیانوس هند-آرام است که در پرتو ائتلاف بندی های نظامی و امنیتی جدید به تشدید رقابت و تنش میان قدرت های بزرگ دریایی منجر خواهد شد.

پوشش های سد حرارتی به عنوان محافظ حرارتی در قطعاتی که در شرایط کاری دمای بالا کار می کنند، استفاده می شوند. این پوشش ها عموما شامل سه لایه به ترتیب پوشش فوقانی سرامیکی، لایه اکسید رشدکننده و لایه پوشش پیوندی می باشند. با توجه به فرآیند ساخت و ساختار ویژه پوشش های سد حرارتی این پوشش ها، متاثر از بارگذاری های روی قطعه پوشش داده شده می باشد. در این مقاله واماندگی این پوشش ها تحت بارگذاری خستگی حرارتی به روش عددی و تجربی بررسی شده است. نمونه ای از جنس اینکونل 617 که به روش پاشش هوا- پلاسما پوشش دهی شده و با استفاده از یک دستگاه تست با قابلیت اعمال بار خمشی چهارنقطه ای معلوم، تحت آزمایش خستگی حرارتی با دمای بیشینه سیکل 1170oC به همراه بار خمشی مکانیکی ثابت 7500Nmm قرار گرفته است. آزمایش خستگی حرارتی تا ریزش پوشش ها ادامه داشته که در حین انجام آزمایش ها دمای روی سطوح نمونه اندازه گیری شده است. مدلسازی اجزا محدود با نرم افزار آباکوس برای شبیه سازی شرایط بارگذاری حرارتی و مکانیکی آزمایش، انجام شده و از خواص ناحیه چسبنده برای مدلسازی جدایش پوشش فوقانی و واماندگی پوشش استفاده شده است. در انتها با انجام سعی و خطا در مقادیر خواص چسبنده نتایج اجزا محدود بر نتایج آزمایش منطبق شده و خواص چسبندگی بین سطحی برای این پوشش ها براین اساس تخمین زده شد.

در این تحقیق انتقال حرارت در سمبه موتور احتراق جرقه ای محاسبه شده است. سه روش متفاوت برای شبیه سازی انتقال حرارت بکار رفته است. در روش اول برای سمبه، استوانه و بستار، یک دمای ثابت و تقریبی در نظر گرفته شده است و به وسیله الگوی دو ناحیه ای احتراق شرایط میدان گاز درون استوانه (دما، فشار و ضرایب انتقال حرارت جابجایی) محاسبه می شود. در روش دوم برای هر سه قسمت سمبه، استوانه و بستار، سه دمای مجهول در نظر گرفته شده و معادلات انتقال حرارت مربوطه با الگوی دو ناحیه ای به صورت همزمان حل می شود. در روش سوم که دقیق ترین روش است، به صورت همزمان بر اساس الگوی شبکه حرارتی مقاومت - خازن، 24 معادله انتقال حرارت با نرم افزار دو ناحیه ای، حل می شود. نتایج بدست آمده از سه روش به منظور بررسی اثر آنها بر رفتار حرارتی سمبه با هم مقایسه می شود. نشان داده شده است که استفاده از الگوی مقاومت - خازن با تعداد معادلات کمتر و درنتیجه زمان حل کمتر، روشی مناسب برای حل مسایل حرارتی موتور است. مجموعه این عملیات به وسیله نرم افزار MATLAB نوشته شده، انجام می شود و نتایج با داده های تجربی موتور EF7TC صحه گذاری شده است.

در این مقاله، یک روش نیمه تحلیلی المان محدود برای مطالعه رفتار کمانش حرارتی پوسته های نسبتا ضخیم ارایه شده است. تئوری به کار رفته براساس فرضیات تغییر شکل برشی مرتبه اول فرمول بندی شده است. برای محاسبه ماتریس سختی هندسی، تئوری های ساده شده و ساده نشده سندروز به کار رفته است. نتایج به دست آمده از این دو تئوری با هم مقایسه شده اند. مقایسه نتایج حاصل  از این دو تئوری نشان می دهد که دمای بحرانی کمانش حرارتی در تئوری ساده نشده سندرز بالاتر است. ماده مورد بررسی کربن با مقاومت بالا و شرایط مرزی دو سر درگیر فرض شده است. تاثیر زاویه الیاف نیز مورد مطالعه قرار گرفته است.

در این مقاله چگونگی کارکرد مشعل های متخلخل و رفتار حرارتی این گونه سیستم ها بررسی و تجزیه و تحلیل شده است. برای تعیین مشخصه های حرارتی با استفاده از یک مدل یک بعدی معادلات حاکم بر جریان گاز و محیط متخلخل نوشته و حل عددی شده اند. فرایند احتراق انجام شده در داخل این گونه مشعل ها با جایگزینی یک منبع تولید حرارت با قدرت یکنواخت در نظر گرفته شده است. محیط متخلخل علاوه بر انتقال حرارت جابجایی با جریان گاز، قادر است انرژی تشعشعی را پخش، جذب و صادر کند. در مورد جریان گاز، با فرض غیرتابشی بودن، انتقال حرارت از طریق هدایت و جابجایی انجام می پذیرد. برای تعیین رفتار حرارتی سیستم مورد نظر، حل همزمان معادلات انرژی برای جریان گاز و محیط متخلخل با استفاده از مدل دو شار حرارتی (Two-flux model) و به صورت عددی صورت گرفته و نتایج شامل توزیع درجه حرارت و شار تشعشعی در داخل مشعل و همین طور تاثیر پارامترهای مختلف بر عملکرد سیستم مطالعه شده است. انطباق بین نتایج کار حاضر و نتایج دیگر محققین، که از مدل های تشعشعی متفاوتی استفاده کرده اند، رضایت بخش است.

یکی از انوع تنشهایی که در روسازیهای بتنی به وجود می آید، تنش حرارتی است. از آنجا که بتن نسبت به آسفالت در پاسخ به تغییرات حرارتی محیط، توانایی تغییر شکل کمتری دارد، تنشهای حرارتی در روسازیهای بتنی نیز حایز اهمیت بوده و در تحلیل عملکرد آنها، این تنشها نیز باید مانند تنشهای ناشی از بارهای ترافیکی منظور شود. تنشهای حرارتی در روسازیهای بتنی را می توان به سه گروه عمده: تنشهای فشاری ناشی از گیرداری انتهای دال، تنشهای کششی و فشاری ناشی از اصطکاک یا گیرداری دال با بستر و بالاخره تنشهای تابیدگی نیمه گیردار یا تمام گیردار تقسیم کرد. تنشهای گروه اول اهمیت چندانی ندارند زیرا بتن مقاومت فشاری بالایی داشته و احتمال کمتری برای خرابی روسازی از این طریق وجود دارد، اما وقوع تنشهای حرارتی دو نوع دیگر در روسازیهای بتنی اجتناب ناپذیر بوده و به تنهایی یا با افزوده شدن به تنشهای ناشی از بارهای ترافیکی (در مجموع: تنشهای ترکیبی)، می توانند باعث ترک خوردگی و شکست روسازی شوند. نتایج به دست آمده از این تحقیق مشخص ساخت که تنشهای ترکیبی ناشی از بارهای ترافیکی و تغییرات حرارتی روزانه، با طول دالها رابطه معکوس دارد، اما تنشهای ترکیبی ناشی از بارهای ترافیکی و تغییرات حرارتی شبانه با طور دالها رابطه مستقیم دارند. همچنین نتایج به دست آمده از روابط وسترگارد برای تنشهای تابیدگی ناشی از تغییرات حرارتی روزانه و شبانه، به ترتیب 17 و 30 درصد بیشتر از مقادیر واقعی است.